واکنش های اصلاح لگن خاصره

مراحل جابجایی لگن خاصره
آبان ۳, ۱۳۹۴

واکنش های اصلاح لگن خاصره

واکنش های بدن در طول درمان، نشانگر بهبود بیماری است.

 

 

پاره ای از بیماران شکایت از آن دارند که عوارض بیماریشان پس از یک یا چند جلسه درمان، شدت یافته است. ما این پدیده را “واکنش های اصلاح لگن خاصره” می نامیم. این واکنش های بدن، عموماَ نزد بیمارانی دیده می شود که دارای بیماریهای حاد و مزمن بوده یا با فواصل زیاد اقدام به مداوای خود می کنند. ممکن است در افرادی نیز که ظاهراَ سالم هستند، چنین واکنش هایی دیده شود اما نباید از آن ترسید. پس از یکی دو جلسه ادامه، این واکنش ها از بین می رود و بدن، احساس بهتری نسبت به قبل خواهد داشت.

 

مکانیسم واکنش های بدن نسبت به اصلاح لگن خاصره

 

چرا این واکنش ها پس از اصلاح لگن خاصره مشاهده می شود؟

 

دلایل این پدیده را ما در مثال جابجایی لگن خاصره در سمت راست، شرح می دهیم.

 

همانطور که در قبل نیز گفته شد، کسی که دچار جابجایی سمت راست لگن شده باشد، وقتی که ایستاده است یا در زمان راه رفتن، بیشتر وزن بدن خود را بر روی پای چپ می اندازد. هدف روش درمانی “یو می هو” در این زمان آن است که بیشتر وزن بدن را از پای چپ به پای راست منتقل کند، تا انقباضات عضلانیِ پای چپ، انقباضات عضلانی سمت راست قسمت فوقانی بدن و بالاخره خشکی و ضعف مفاصل و عضلات پای راست، از بین برود و در نتیجه گردش خون روند عادی خود را پی بگیرد و سموم بدن دفع شود. در این حالت، بدلیل آنکه قسمت فوقانی بدن این بار به سمت راست خم می شود، عضلات و بافت های مرتبط با آنها در سمت چپ بدن، تحت فشار قرار می گیرند و ستون فقرات به خم شدگی در جهت عکس سابق خود وادار می شود. در این موقع ممکن است بیماریها و عوارض پنهان سابق، مجدداَ عود کند و یا آنکه در نقاط ضعیف سمت چپ بدن، واکنش هایی را شاهد باشیم. این گونه واکنش های بدن در طول پانزده روز یا یک ماه، چنانچه جلسات درمان برای مدتی به کلی قطع شود، ممکن است کاملاَ از بین نرود. آنها به زودی و زمانی از بین خواهند رفت که فاصله طولانی بین جلسات رخ ندهد.

 

یکی از شایع ترین واکنش های بدن، درد عضلانی و کوفتگی آن نزد بیمارانی است که در زندگیِ روزمره خود دارای حرکت کافی نیستند یا عموماَ دارای عضلات و اندام های خشک و منقبض ناشی از فشارهای عصبی و استرس های زندگی مدرن هستند. همچنین کسانی که از داروها و مواد مخدر استفاده می کنند و سموم زیادی در بدن دارند.

 

از آنجا که فرد پس از یک جلسۀ درمانی، انرژی ای معادل یک ساعت ورزش تنیس را مصرف می کند و تمامی عضلات او وادار به حرکت و کار می شود، چنانچه دارای انعطاف و ورزیدگی لازم نباشد روز بعد از جلسه درمانی خود، ممکن است احساس کوفتگی عضلانی داشته باشد. درست همچون فردی که پس از مدت ها بی حرکتی یا کمی تحرک، اقدام به ورزش یا انجام حرکات نرمشی سنگین کند.

 

در مجموع باید تأکید داشت که اینگونه واکنش ها مایۀ نگرانی نبوده، بلکه نشانگر آن است که روند بهبود آغاز شده است و بیمار می بایست با خیال آسوده آن را تحمل کند. اشتباه است اگر بیمار با مشاهده این واکنش ها و نشانه ها کار درمانی خود را متوقف کند. هر چه تأثیر این روش سریعتر باشد این علائم سریعتر بروز می کنند. این واکنش ها در کوتاه مدت از بین می روند؛ مگر آنکه درمان متوقف شود.

 

این واکنش ها در افراد مختلف، متفاوت است و از این رو دشوار می توان گفت که در چه موقعی بروز کند. عموماَ این عوارض طی ۲۰ جلسه درمان، دو تا سه مرتبه بروز می کند و اگر تعداد جلسات کمتر باشد، فقط یکبار ظاهر می شود. اگر شما چنین عکس العمل هایی را مشاهده کردید، بدانید که بیماری شما به نحو قابل توجهی بهبود یافته است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>